Richeltjes

Tsja, bloggen over de Metropoolregio Eindhoven. Ik moet u zeggen: ik had wel eens leukere onderwerpen om een mening over te hebben. Op mijn eigen website – ik geef u lekker stiekem toch de naam: www.vocalies.nl – kan ik lekker te keer gaan over (vocale) klassieke muziek, een mening verkondigen die kant noch wal raakt (meestal is dat niet het geval hoor…) en afwijkende meningen verheffen tot norm zonder dat daar iemand anders dan jezelf schade door lijdt.

 

Maar de Metropoolregio Eindhoven, tsja, da’s een ander verhaal: op de eerste plaats is er de regel ‘don’t bite the hand that feeds you’; ik werk er bijna 8 jaar, langer dan ooit ergens anders (ik was nooit zo’n blijvertje, maar ook dat is weer een ander verhaal), ze betalen me, weliswaar niet vorstelijk, maar ik kan het er goed van doen.

In het begin (toen het nog Samenwerkingsverband Regio Eindhoven heette), geblutst als ik was na een paar heel vervelende ervaringen bij andere werkgevers, leek het terugkeren in de schoot van moedertje overheid een stap om ervoor te zorgen dat ik alle artistieke dingen kon blijven doen die ik deed (en die niet betaald werden) en toch betaald krijgen: kortom – ik beken het ruiterlijk – ik was er in het begin met  mijn hart niet helemaal bij.

 

Naarmate de tijd vorderde raakte ik er meer en meer aan verslingerd. Ik kijk sowieso graag apen uit bomen en toen die er eenmaal uit waren was ik verkocht: je kunt ook heel goed een soort tweesporenbeleid voeren: zowel van de Metropoolregio Eindhoven als van de klassieke muziek houden is heel wel mogelijk, ik kan het u uit ervaring vertellen.

 

Het hielp bij het verslingerd raken: de organisatie transformeerde in de tijd dat ik er werkte van een wat log, behoudend apparaat naar een snellere ‘mean and lean’ organisatie die de vuurtjes in de regio aanwakkert en aan de gang houdt, die persoonlijkheden in dienst heeft in plaats van ambtenaren-oude-stijl (en daar af en toe de prijs voor betaalt).  Dat willen we – al is het maar af en toe – weten ook: zonder ons geen vuurtje en we zullen heus wel eens te hard aanblazen en te luid schreeuwen, maar als wij het niet doen, doet niemand het en zakken we met zijn allen terug in een grauwgrijs moeras en gaan in deze om snelheid vragende tijd allerlei nuttige initiatieven verloren.

 

Dus opereer ik maar weer ook hier op het nauwe richeltje tussen pedant en wijs, tussen charmant en te direct en tussen a-typisch en eigenwijs en ga ik u met enige (on)regelmaat berichten over onze verrichtingen hier aan de Raiffeisenstraat in Eindhoven en in de hele regio. En ja: ik zal wel eens op een teen staan en tegen een scheen schoppen, maar ach, ik kan inmiddels ook aardig incasseren en ook dat ‘comes with the job’!

Tot gauw!

 

Marlies Geurts,

Medewerker Ondersteuning.

Marlies 110 x 162

 

Naar overzicht

Delen

FacebookTwitterLinkedIn